بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ
Azîz kardeşlerim!
Bu defa mektûb yerinde bu meyveyi gönderiyoruz.
Karadağ’ın Bir Meyvesi
Bir âyetin mânâ‑yı işârîsinin külliyetinden bir ferdi Hürriyetten bu âna kadardır.
Teşrîn‑i Sânî otuzuncu gün, bin üçyüz ellisekizde, Karadağ başına yalnız çıkıyordum. “İnsanların, hususan Müslümanların bu teselsül eden helâketleri ve hasâretleri ne vakitten başladı, ne vakte kadar devam eder?” hâtıra geldi. Birden, her müşkülümü halleden Kur'ân-ı Mu'cizü'l-Beyân Sûre-i وَالْعَصْرِ’yi karşıma çıkardı. “Bak!” dedi.
Baktım; her asra hitâb ettiği gibi, bu asrımıza daha ziyâde bakan وَالْعَصْرِ ❋ اِنَّ الْاِنْسَانَ لَف۪ي خُسْرٍ âyetindeki اِنَّ الْاِنْسَانَ لَف۪ي خُسْرٍ (şedde ve tenvin sayılır) makam‑ı cifrîsi bin üçyüz yirmidört edip (1324), hürriyet inkılâbıyla başlayan tebeddül-ü saltanat ve Balkan ve İtalyan harbleri ve Birinci Harb-i Umumî mağlûbiyetleri ve dehşetli muâhedeleri ve Şeâir-i İslâmiyenin sarsılmaları ve bu memleketin zelzeleleri ve yangınları ve İkinci Harb-i Umumî’nin zemin yüzünde fırtınaları gibi, semâvî ve arzî musîbetlerle hasâret-i insaniye ile اِنَّ الْاِنْسَانَ لَف۪ي خُسْرٍ âyetinin bu asra dahi bir hakikati, maddeten aynı tarihiyle gösterip, bir lem'a‑i i'câzını gösteriyor.
اِلَّا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ âhirdeki (ت),(ه) sayılır, şedde sayılır ise makam‑ı cifrîsi bin üçyüz ellisekiz ve dokuz olan bu senenin ve gelecek senenin aynı tarihini göstermekle o hasâretlerden bâhusus manevî hasâretlerden kurtulmanın çare‑i yegânesi îmân ve a'mâl-i sâliha olduğu gibi ve mefhûm-u muhâlifiyle, o hasâretin de sebeb-i yegânesi küfür ve küfran, şükürsüzlük; yani îmânsızlık, fısk ve sefâhet olduğunu gösterdi. Sûre‑i وَالْعَصْرِ’nin azametini ve kudsiyetini ve kısalığıyla beraber gayet geniş ve uzun hakàikın hazinesi olduğunu tasdik ederek, Cenâb‑ı Hakk’a şükrettik.
Evet, Âlem‑i İslâmın bu asrın en büyük hasâreti olan, bu dehşetli İkinci Harb-i Umumî’den kurtulmasının sebebi Kur'ân’dan gelen îmân ve a'mâl-i sâliha olduğu gibi; fakirlere gelen acı açlık ve kahtın sebebi dahi, orucun tatlı açlığını çekmedikleri ve zenginlere gelen hasâret ve zâyiâtın sebebi de, “Zekât” yerinde ihtikâr etmeleridir. Ve Anadolu’nun bir meydân-ı harb olmamasının sebebi اِلَّا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا kelime‑i kudsiyesinin hakikatini fevkalâde bir sûrette yüzbin insanın kalblerine tahkîkî bir tarzda ders veren Risale-i Nur olduğunu, pek çok emâreler ve şâkirdlerinden binler ehl-i hakikat ve dikkatin kanâatleri isbât eder.
Ezcümle: Emârelerden biri, Risale‑i Nura sıkıntı veren veyâhut hizmetinden çekilen pek çok adamların tokat yemeleri gibi; bu sene, bu memleketin etrafında umumî bir tarzda Risale-i Nurun intişarına sıkıntı verip şimdiki bir nev'i tevakkuf devresi vermek hatâsıyla, şimdiki umumî sıkıntının bir sebebi olduğunu göstermesidir.