Hakikat Işıkları

Herkes bilmez gökte ne var,

Görür onu göz sâhibi

Parıldıyor güneş kadar;

Hakikati ummân gibi.

İster gönül elbet huzur,

Âhir demde etmiş zuhûr,

Âlemlere doğmuş o nur;

Gökten inen fermân gibi.

Ferdiyeti elhak ayân,

Odur gönüllere sultan,

Var mı bilmem ulu bürhân;

Bu Bediüzzaman gibi.

Lisânından saçılır nur,

Cinnî okur, insan okur,

Hûr‑u Cennet işte bu “Nur”;

Gönüllerde cânân gibi.

Âhirzaman esrârını,

İhbar‑ı gayb envârını,

Attı âlem ekdârını;

Doğdu şems‑i tâbân gibi.

Semâvâttan rahmet indi,

Akan göz yaşları dindi,

Küfr ü dalâl yıldı, sindi;

Görünmeyen şeytan gibi.

Söndü hâin fa'âliyet,

Yıkıldı o deccâliyet,

Halâs buldu İslâmiyet;

Tahta çıkan hâkan gibi.

Ey yâreli şîr‑i jiyan,

Bu hâb‑ı gafletten uyan,

Âlemlere devr‑i umran;

Asr‑ı nüzûl-i Furkàn gibi.

İklimlerde îmân yeli

Eser, gönüller neş'eli;

Öpsem, o gül kokan eli,

O bülbül‑ü handân gibi.

Âdemoğlu necât arar,

Hak dâveti Nurlarda var,

Ey şehriyâr‑ı şehriyâr!.

Sensin bize sultan gibi.

Arşa çıkan feryâdımız,

Alındı şimdi dâdımız;

O sevgili Üstadımız,

Gönülde Süleyman gibi.

Ey ekmel‑i âhirzaman,

Sensin mahbûb‑u Müsteân,

Fedâ sana bu cism ü can;

Hak yolunda kurban gibi.

Said’i beklerdi yıllar,

Sensin gönülde muntazar,

Peygamberim vermiş haber;

Olma bize pinhân gibi.

Perdelenmişse zuhûrun,

Gizlenmez haşmetli nurun,

Gölgesi olmaz ki nurun;

Firdevs’teki cânân gibi.

Ey hatîb‑i devr-i zaman!

Sürûr buldu kevn ü mekân;

Seni bekler gizli ayân,

Hep hastalar Lokman gibi.

Nur yolunun kurbanıyız,

Kehkeşânın sâmânıyız,

O ateşin dumanıyız;

Ateş yanan külhan gibi.

Ra'nâ rengin güle benzer,

Ravh üfürür, kokun eser,

Ufkumuzda oldun seher;

Tam ağaran bir tan gibi.

Ey cilvesi zâhir rahmet,

Bâri bizlere imdâd et,

Kulun olmak diler elbet;

Bahçenizde fidan gibi.

Pes gönlümüz hep dâim pes,

Ey ağlayan, feryâdı kes!

Boş geçmesin hiçbir nefes,

“ALLAH bes, gayrı heves.”

Mehmed Kayalar